Ponadczasowe meble drewniane
14 Lipca, 2017Wybór mebli do salonu, kuchni czy przedpokoju nie jest łatwą decyzją. Jednak znajomość poszczególnych rodzajów drewna – surowca chętnie wykorzystywanego w meblarstwie, a także w wielu innych branżach – może pomóc Ci w pozbyciu się dylematów.
Meble drewniane są wykorzystywane w meblarstwie od wielu wieków ze względu na ogromną wytrzymałość, uniwersalny charakter drewna i elastyczność podczas produkcji mebli. Właśnie dlatego zostały docenione przez większość zakładów produkcyjnych i indywidualnych stolarzy.
Rodzaje drewna w meblarstwie
Jednym z najbardziej popularnych gatunków drewna jest dąb – mający aż 200 różnych odmian drewna. Uważany za drzewo długowieczne rosnące w sferze klimatu umiarkowanego. Szacuje się, że cykl wzrostowy tego gatunku drzewa kończy się po 200 latach. Natomiast dojrzałość rębna tego rodzaju drewna zaczyna się wtedy, gdy drewno ukończy 120 lat. Drewno dębowe zyskało na przestrzeni wieków ogromną popularność ze względu na to, że jest dość wytrzymałym surowcem, odpornym na ścieranie. Jednak meble drewniane wymagają szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych, aby ich usłojenie cieszyło oczy przez wiele sezonów, dlatego należy postępować zgodnie z zaleceniami producentów mebli. Dąb Europejski – odmianę drewna dębowego wykorzystuje się głównie do produkcji biurek, podłóg i schodów. W czasach średniowiecza i renesansu ten gatunek drewna szczególnie doceniano ze względu na wysoką odporność przed robactwem i grzybami. Jednak warto pamiętać, że drewno dębowe ze względu na twardość i długi proces suszenia jest bardzo trudnym materiałem w produkcji. Co ciekawe, po wyschnięciu drewno dębowe może przybierać różne barwy, a to powoduje konieczność samodzielnej impregnacji.
W XII wieku niezwykle popularnym rodzajem drewna był heban. Importowano go z Afryki i Mauritius. Jednak ze względu na to, że to był dość drogi surowiec – używano go do produkcji wyłącznie drogich mebli. Na całym świecie heban uważany jest za najtrwalsze drewno ze wszystkich gatunków. Cechą charakterystyczną hebanu jest jego ciemny kolor, a heban pozyskiwany jest w krajach leżących w sferze zwrotnikowej.
Natomiast w baroku w meblarstwie stosowano głównie orzech aż do 1730 roku. Obok mahoniu to właśnie orzech był docenianym materiałem w meblarstwie ze względu na niższą cenę. Jego główne wartości to wysoka wytrzymałość na działanie czynników zewnętrznych, łatwość obróbki produkcyjnej, a także lekkość w porównaniu z drewnem dębowym. Pod względem strukturalnym orzech jednak był bardziej wdzięcznym materiałem, ze względu na to, że ułatwiał snycerzom rzeźbienie i stanowił bardziej elastyczny gatunek drewna niż dąb. Drewno mahoniowe znane już było od czasów wypraw geograficznych, a szczególnym krajem, który przyczynił się do jego popularności był Honduras – państwo w Ameryce Środkowej. Z czasem w meblarstwie doceniono też mahoń pochodzący z Afryki. Od 1750 roku wykorzystywany był do produkcji mebli, które słynęły z wysokiej jakości i przyczyniły się do stworzenia jednego z pierwszych stylów angielskiego meblarstwa. Co ciekawe mahoń przez długi czas traktowany był jako dość ekskluzywna odmiana drewna, dlatego był wykorzystywany do produkcji mebli w stylu wiktoriańskim i fornirów.
W drugiej połowie XVII wieku szczególnie wdzięcznym materiałem w meblarstwie było drewno satynowe, które zaskarbiło sobie wdzięki samego króla Ludwika XVI. To właśnie on przyczynił się do powstania legendarnego krzesła z charakterystycznymi nóżkami, które pasuje do wnętrz utrzymanych w stylu klasycznym i nowoczesnym. Drewno satynowe stosowano również do produkcji fornirów, ale również jako tło do bogato zdobionych mebli.
